Dzieci śpią, kuchnia posprzątana, masz wreszcie godzinę dla siebie. Otwierasz notatki w telefonie i widzisz szósty pomysł na ofertę w tym roku.
Pięć poprzednich umarło w fazie „jeszcze to przemyślę”. Każdy wyglądał sensownie. Przy żadnym nie było dowodu, że ktoś za to zapłaci, więc żaden nie ruszył.
W poniedziałek wracasz do pracy, która zjada Twoją wiedzę po kawałku. Znowu odpowiadasz na pytania, za które ktoś inny wystawiłby fakturę. Znowu tłumaczysz koleżance to, co umiesz od lat. I znowu myślisz: „przecież ludzie by za to płacili”.
A potem przychodzi kolejna niedziela i kolejna notatka.
Takie zdania dostaję mailem co tydzień:
- „Nie mam nic na start.”
- „Kompletnie nic nie mam na sprzedaż, a chciałabym coś zadziałać.”
- „Żeby coś robić, trzeba mieć czym i gdzie.”
- „Standardowe: nie wiem, co mam sprzedawać.”
Jeśli któreś brzmi jak Twoje, to jest list do Ciebie.
A może już coś sprzedajesz, tylko nie idzie to tak, jak miało? Oferta jest opisana, cena jest, post poszedł, a potem cisza. Dokładasz kolejną usługę, kolejny pakiet, kolejny format, na ślepo. Każda próba zjada tygodnie i trochę wiary w sens całości. Wtedy ten list też jest do Ciebie. Za chwilę wyjaśnię dlaczego.
Przez piętnaście lat pracowałam w korporacjach dla międzynarodowych firm. Stabilna praca, dobra pensja, trójka małych dzieci i coraz głośniejsze poczucie, że ugrzęzłam.
Przez większość tego czasu miałam w głowie dokładnie to zdanie z nagłówka. Wiedziałam, że umiem rzeczy, za które ludzie płacą. Wiedziałam, że „można by z tego coś zrobić”.
I próbowałam: dropshipping, różne „cudowne” metody, kursy obiecujące biznes w tydzień. Efekt? Stracony czas, stracone pieniądze i rosnąca frustracja. Na programy, które miały mi to wszystko wyjaśnić, wydałam kilka tysięcy złotych.
Najgorsze było jednak coś innego. Za każdym razem, gdy siadałam do tego na poważnie, kończyło się tak samo: listą dwudziestu pomysłów i zerem decyzji.
Długo myślałam, że czegoś mi brakuje. Wiedzy, pewności siebie, „bycia ekspertem”.
Myliłam się. Wiedzy miałam aż za dużo. Brakowało mi kolejności pytań.
Kiedy tę kolejność sobie ułożyłam, wszystko przyspieszyło. Zamiast szukać pomysłu na zewnątrz, zaczęłam od tego, co już miałam w głowie. Wieczorami, obok etatu i dzieci.
Pierwszy miesiąc sprzedaży zamknęłam kwotą 30 tysięcy złotych. Uczciwie mówię, że piętnaście lat w korporacji mi w tym pomogło, ale nie miałam ani konta na Instagramie, ani doświadczenia w sprzedaży online. Pół roku po starcie własnej działalności miałam miesiąc na 96 913 zł. Dziś mój biznes zarabia ponad 50 tysięcy złotych miesięcznie. Pracę kończę o 15:30, bo wtedy odbieram dziecko.
Nie piszę tego, żeby się chwalić. Chcę, żebyś zobaczył/zobaczyła, gdzie wszystko się zaczęło. Nie od reklam, strony internetowej czy Instagrama, tylko od jednej konkretnej rzeczy do sprzedania.
To jest pierwszy krok. Bez niego każdy kolejny stoi na zgadywaniu.
Cały rynek mówi Ci, że ofertę trzeba stworzyć. Produkt cyfrowy, konsultacje, program, usługę: siadasz przed pustą kartką i wymyślasz. Potem sprawdzasz, czy się sprzeda. Każda decyzja to zgadywanie, więc każda kosztuje tygodnie. Dlatego większość pomysłów umiera, zanim ktokolwiek je zobaczy.
Ja robię to odwrotnie. Oferty się nie tworzy, tylko się ją wydobywa.
Materiał już masz. To Twoje doświadczenie, sytuacje, które rozwiązałeś/rozwiązałaś setki razy, i odpowiedzi, których udzielasz od lat za darmo. Nie trzeba niczego wymyślać. Trzeba to wydobyć, ułożyć i sprawdzić na rynku, zanim cokolwiek zbudujesz.
To druga połowa sekretu: walidacja przed budowaniem, a nie po nim. Najpierw sprawdzasz, czy ktoś tego szuka i czy za to płaci. Pracę wkładasz dopiero w to, co ma kupca.
Jest jeszcze coś, co mnie długo gryzło. Nazywam to Pułapką 3%. Cała uwaga rynku idzie do tych trzech procent ludzi, którzy już wiedzą, czego chcą, i są gotowi kupić dziś. Pozostałe 97% słyszy tylko „zacznij”, „uwierz w siebie”, „działaj”. Nikt nie pokazuje, jak przejść od wiedzy do konkretnej oferty.
Nie zatrzymał Cię brak zdolności, tylko brak procesu.
Ten proces nazywam Ekstrakcją 48h.
